Ogniskowo-kompleksowa metoda ochrony lasu zalecana jest w ubogich, jednowiekowych i jednogatunkowych d-stanach sosnowych. D-stany te, ze względu są swoją niewielką bioróżnorodność są narażone na zwiększoną presję szkodliwych owadów, a zastosowanie tej metody osłabia lub niweluje ich działanie.

Polega ona na zwiększeniu odporności ekosystemów leśnych przez zachowanie i zwiększenie różnorodności biologicznej. Podstawowe elementy ogniskowo-kompleksowej metody ochrony lasu, mające istotny wpływ na wzrost odporności drzewostanów w stosunku do szkodników liściożernych sosny obejmują:

• zakładanie remiz składających się z licznych gatunków drzew i krzewów o dużym znaczeniu biocenotycznym - dobór gatunków drzew i krzewów powinien zapewnić korzystne warunki bytowania licznej grupie stawonogów i kręgowców,
• przebudowę drzewostanów i wprowadzanie podszytów przez dobór gatunków drzew i krzewów właściwych dla danego siedliska, zabiegi pielęgnacyjne, nawożenie oraz inne, w istotny sposób zwiększające liczebność organizmów antagonistycznych względem foliofagów sosny,
• ochronę i zanęcanie dzików - wstrzymanie odstrzałów oraz zanęcanie dzików do miejsc masowego występowania foliofagów,
• ochronę nietoperzy przez wywieszanie w pierwotnych ogniskach gradacyjnych skrzynek - schronów,
• czynną ochronę ptaków owadożernych - przez zapewnienie im bazy pokarmowej i lęgowej,
• ochronę mrowisk,
• tworzenie korzystnych warunków bytowania owadów pasożytniczych przez wprowadzanie do remiz roślin nektarodajnych,
• tworzenie korzystnych warunków bytowania płazów i drobnych ssaków owadożernych - sadzenie drzew i krzewów zacieniających remizy, tworzenie sztucznych zbiorników wodnych.

źródło: Instrukcja Ochrony Lasu